Palustrin sulak alanlar, durgun ya da doygun su ve nemli ortam koşullarına uyum sağlamış bitki örtüsüyle tanımlanan, gelgit etkisi taşımayan bir iç sulak alan türüdür. Latince “bataklık” anlamındaki palus sözcüğünden türeyen “palustrin” terimi, genellikle düşük rakımlı havzalarda, taşkın ovalarında ya da mevsimsel, aralıklı veya sürekli su baskınına maruz kalan çöküntülerde bulunan sulak alanları ifade eder. Kıyıya yakın ya da akarsuya bağlı sulak alanlardan farklı olarak palustrin sistemler, büyük ölçüde gelgit etkisinden yalıtılmıştır ve kendine özgü hidrolojileri, bitki örtüleri ve toprak özellikleriyle bilinir.

Palustrin sulak alanlar, ağaçların, çalıların, suyun içinden yükselen bitkilerin, yosunlar ile likenlerin baskın olduğu tüm gelgitsiz alanları kapsar. Bu tür bir bitki örtüsünden yoksun sulak alanlar da şu ölçütleri karşılıyorlarsa palustrin kabul edilir: Alanın 8 hektardan küçük olması; dalga etkisiyle oluşmuş kıyı çizgileri veya anakaya kıyılarının bulunmaması; su derinliğinin düşük su seviyesinde 2 metreyi aşmaması ve okyanus kaynaklı tuzlardan gelen tuzluluk oranının binde 0,5’in altında olması.1

Palustrin sulak alanlar sazlık, ıslak çayır, bataklık, turbalık ve çalılık ya da ormanlık sulak alanlar dâhil olmak üzere geniş bir ekolojik çeşitliliği içerir. Her bir tür, hidrolojik rejimi, toprak bileşimi ve bitki topluluğunun yapısıyla ayırt edilir. Otsu bitkilerin baskın olduğu sazlıklar ve ıslak çayırlar besince zengin ama sığ sularda gelişirken, bataklıklar ile turbalıklar torf biriktirir ve besince yoksul koşullarda yetişen Sphagnum gibi yosunları destekler. Birçok kuş, amfibi ve omurgasız için kritik habitatlar olan çalılık ve ormanlık sulak alanlar ise söğüt, kızılağaç ve bataklık ormanlarından oluşan karmaşık bir odunsu bitki örtüsü meydana getirir.